Henry Jenkins, zwany w niektórych środowiskach medioznawczych McLuhanem XXI wieku, w swojej jakże pasjonującej książce „Kultura Konwergencji, Zderzenie starych i nowych mediów” dotyka tego bałaganu w nader drastyczny sposób. Twierdzi, całkiem z resztą słusznie, że opisywane przez niego przykłady łączenia się starych i nowych mediów, będzie dla tej kultury i jej twórców największym wyzwaniem naszych czasów. Dlaczego? Bo to szalenie trudna misja dać nową jakość przebrzmiałym trendom. Konwergencja tych dwóch istnień medialnych to wyzwanie nie tylko dla medioznawców i analityków tego sektora. To moim zdaniem wyzwanie dla całej ludzkości, bo ludzkość komunikująca się ze sobą skutecznie, to ludzkość bezpieczna, przewidywalna... Tymczasem obserwując rynek najmłodszych mediów – serwisów mobilnych, wpadam w lekki niepokój o proces, jaki opisuje Jenkins. Mam na myśli różne sposoby definiowania domen dla serwisów mobilnych. Bo przecież istnieje dziś standard mobi, mobile i m. To dla mnie dowód, że ludzkość kolejny raz próbując usystematyzować internet, tworzy bałagan i anarchię. A podobno jest ona najgorszą rzeczą, jaka może przydarzyć się globalnej sieci.

Uruchomieniem domeny .mobi podzieliło specjalistów świata IT i teoretyków oraz praktyków nowych mediów. Jedni byli zdania, że w myśl idei One Web należy tworzyć serwisy WWW, które adoptują się zarówno w środowisku PC jak i środowisku urządzeń mobilnych. Oponenci tego pomysłu - głównie giganci tego rynku, tacy jak Google, Ericsson, GSM Association, Nokia, Samsung, Vodafone, Microsoft, T-Mobile, stworzyli organizację DotMobi, promującą domenę .mobi i standard tworzenia wyłącznie witryn mobilnych. I znów mamy podział. Pogłębia się bałagan w globalnej wiosce...

To niedobrze, że nowo narodzone medium, jakim są portale mobilne, rośnie w atmosferze konfliktu i podziałów. Prywatnie opowiadam się za zdaniem, iż należy dążyć do ujednolicenia wymiaru mediów. Jakże się cieszę, że podobnego zdania jest Henry Jenkins. Jedynie porozumienie w kwestii jednolitej przyszłości mediów, zaowocuje powstaniem jednej, elastycznej platformy rozrywkowo-informacyjnej, która zakopie rowy między użytkownikami mediów – tak starszymi, jak i młodszymi. Czy nie prostszym byłoby stworzenie jednego standardu domen mobilnych, zamiast kilku? Dlaczego gdy szukamy jakiejś firmy czy osoby w sieci nierzadko wpisujemy jej nazwe w pasek przeglądarki i kończymy ów proces dopiskiem „.com” lub „.pl”. Bo wykształcono w nas pewien standard, który chroni nas przed tym, żeby błądzić po sieci i zastanawiać się, czy wpisujemy mobile.kowalski, m.kowalski, czy może kowalski.mobi.

Pozwolę sobie na tezę, że jeśli społeczność internetu nie uporządkuje tej trudnej kwestii, nowe media mobilne mogą niczym zaniedbany przez rodziców nastolatek, w groźny dla nich sposób zacząć żyć własnym życiem. Brak kontroli i kierunkowania ich na konkretne tory może doprowadzić do całkowitego chaosu. Anarchii. A tego w tym fantastycznym organizmie medialnym obawiam się najbardziej. Bo ów chaos pogrzebałby ideę przenośnej, kieszonkowej informacji i zapoczątkował ideę destrukcyjnej dezinformacji...