Zdenerwowały mnie cyniczne komentarze internautów, na temat raportu Międzynarodowej Federacji Dziennikarzy, z którego wynika, że od początku 2007 roku podczas wykonywania swojego zawodu zginęło na całym świecie 121 dziennikarzy. Oczywiście, pogardliwa mentalność niektórych rodaków odkrywczo informowała, że górnicy też giną w pracy, podobnie, jak i wiele innych grup zawodowych. Nie obyło się bez kąśliwych epitetów, tj. ścierwojady, hieny i inne parszywe paszkwile, niegodne zawodu reportera. Zwłaszcza, gdy w ten sposób opluwa się takich ludzi, jak Waldek Milewicz. Pewne jest jedno. Pogardliwy internauta nie naraża życia, by swoim marnym wywodem podzielić się z odbiorcami czymś cennym. A informacja, za którą rok w rok giną dziennikarze na frontach, jak się okazuje - cały czas jest w cenie. Dla społeczeństw różnych narodów i dla światowych rynków. Reporterzy, o których federacja dziennikarzy donosi w swoim raporcie, nie cieszą się szacunkiem swoich odbiorców. - Czego tu żałować... Te hieny jadą tam dla kasy. A cywile i cały ten konflikt w Iraku g! ich obchodzi! - przekonywał jeden z internautów. Komentator, którego post skomentowało ponad 1,5 tys. innych osób. Kłania się tutaj McLuhan i jego jakże bolesna w tym przypadku teoria, która ze środka przekazu czyni przekaz, a z nadawcy tak beznadziejnych treści - autorytet medialny...

Pisałem już na ten temat w felietonie "Autorytety w sieci". Jest tragicznym fakt, iż prestiż dziennikarstwa ginie z tytułu plugawych pseudoautorów, pseudoautorytetów, pseudokomentatorów, na istnienie których pozwalają media elektroniczne. To błąd, że nowe media pozwalają na populizm! O ile my dziennikarze, szanujemy naszych odbiorców, czytelników, o tyle coraz częściej spotykam się z agresją i brakiem szacunku w drugą stronę. Przykre, że wraz z reporterami walczącymi o informację słowem, dźwiękiem i obrazem, umiera szacunek dla ich kunsztu, a rodzą się paszkwile...