Prezentowane w książce definicje wydały mi się bardzo proste i staromodne. Ale czy można się temu dziwić, skoro film można było wtedy oglądać tylko w specyficznym miejscu, o specyficznej porze. Jako produkt neurotycznej epoki, która zrodziła też m.in. psychoanalizę, "oglądanie filmów" było zachowaniem zrytualizowanym, świeckim bękartem religii. Pojawienie się telewizji zwulgaryzowało sposób, w jaki widzowie odbierali filmy, lecz ogólna zasada "oglądania" nie uległa zmianie. Kasety wideo i płyty DVD również niewiele zmieniły. Tymczasem świat wokół zmienił się bardzo. Pojawiły się komputery, a potem sieć internetowa i nagle, zamiast neurotyków skupiających uwagę na jednej konkretnej rzeczy, świat zaludniły osobowości rozszczepione. Znakiem czasu stała się podzielność uwagi. To, co wymaga skupienia, zaczyna być coraz częściej synonimem nudy. Dla osób, które nie pamiętają czasów sprzed Internetu, jest zupełnie naturalne, że można jednocześnie grać w "World of Warcraft", prowadzić rozmowę przez komunikator, słuchać muzyki i od czasu do czasu sprawdzać pocztę. Dla nich "oglądanie filmu" musi zatem być czymś więcej niż tylko gapieniem się w ekran... Tak przynajmniej rozumują pracownicy wielkich wytwórni z niepokojem obserwujący erozję dotychczasowych sposobów dostarczania filmowej rozrywki.

Nadzieją ma być Blu-ray. Kiedy okazało się, że jakość obrazu i dźwięku nie przekonała konsumentów do rzucenia się na płyty Blu-ray, zaczęto wymyślać dodatkowe gadżety i opcje. Jedną z nich jest IMDb Live Lookup promowany przez studio Fox i działający na podobnej zasadzie MovieIQ wytwórni Sony. Idea jest tu prosta: opakować film w maksimum informacji dostępnych w każdym momencie.

Wyobraźmy sobie taką sytuację: oglądacie film i nagle widzicie na ekranie aktorkę, która wydaje się wam znajoma. Nie ważne jednak, jak bardzo staracie się sobie przypomnieć, skąd ją znacie, nie potraficie znaleźć odpowiedzi. Taka sytuacja bywa naprawdę frustrująca i czasem może nawet popsuć całą frajdę z oglądania filmu. Dzięki IMDb Live Lookup problem rozwiązuje się sam, i to natychmiast. Jeden klik i od razu dostajemy się do bazy danych (w tym przypadku IMDb), gdzie możemy sprawdzić, kim jest tajemnicza aktorka i w czym grała. Nie trzeba nawet wyłączać filmu. Akcja na ekranie pędzi dalej. Z zapartym tchem śledzimy ją jednym okiem, a drugim szybciutko skanujemy bazę, by odnaleźć potrzebne nam informacje. Oczywiście, aby skorzystać z dobrodziejstw tej opcji, trzeba mieć odtwarzacz Blu-ray podłączony do sieci. Dziś jednak o żadnym urządzeniu nie można powiedzieć, że jest nowoczesne, jeśli nie daje możliwości wykorzystania Internetu.

Niezależnie od tego, na ile akurat pomysł tej opcji jest trafiony (przecież osoby z pokolenia Internetu mogą jednocześnie oglądać na wypasionym telewizorze film na Blu-ray i surfować w sieci dzięki notebookowi), jest to wyraźny znak czasu. Pojęcie "oglądania filmów" zaczyna się zmieniać i już wkrótce potrzebne będą zupełnie nowe teorie kina i filmu. Pewnie przyjdzie mi na nie trochę poczekać, gdyż ci, dla których będą one najbardziej adekwatne, mają dziś dopiero naście lat. Ciekawe tylko, czy będzie im się chciało skupić uwagę na tyle, by na nowo opisać fenomen filmu...

Marcin Pietrzyk