Nie jestem pewien, czy byłbym w stanie poczęstować tym kloacznym wypiekiem największego wroga. Są przecież jakieś granice okrucieństwa! Nie chodzi nawet o to, że powstała kolejna nieśmieszna polska komedia, w której plejada (w większości dobrych) aktorów robi z siebie kretynów. Od czasów "Gulczas, a jak myślisz” nic mnie już w tej materii nie zdziwi. Mało mnie też obchodzi, iż następny pozbawiony poczucia humoru reżyser postanowił spróbować sił w najtrudniejszym z gatunków filmowych. Póki nie kręci za dotację z PISF-u, może posadzić przed kamerą Edytę Herbuś w stroju biskupa i kazać jej recytować "Statek pijany”.

Nóż w kieszeni otwierał się jednak na widok Patryka Vegi, który wraz ze swoimi gwiazdami biegał po telewizjach śniadaniowych i reklamował "Ciacho” jako obowiązkowy posiłek wszystkich osób chcących wesprzeć Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Twórcy dogadali się bowiem z fundacją Jurka Owsiaka, w związku z czym złotówka z każdego biletu na film była przeznaczana dla chorych dzieci. Ktoś powie, że czepiam się bez powodu – przecież to bardzo ładnie ze strony Vegi, iż wsparł słuszną sprawę. Należy jednak pamiętać, że bilety w multipleksie kosztują w weekend ponad dwadzieścia złotych. Część z tego zostaje w kasie kina, symboliczny złocisz ląduje na koncie Orkiestry, zaś cała reszta spływa do kieszeni szlachetnych filmowców. Oto genialny sposób, jak opchnąć g***o pod płaszczykiem filantropii.

Po trzech miesiącach od premiery "Ciacho” obejrzało prawie milion widzów. Vega jest z siebie niezwykle zadowolony – ponoć dowcip o pierścionku zaręczynowym w odbycie stał się ulubionym tematem wszystkich imprezowych dyskusji. Reżyserowi należy się chyba jakaś nagroda za wkład w rozwój życia towarzyskiego Polaków. Aż strach pomyśleć, o czym będą mogli rozmawiać po premierze "Ciacha 2”.

Łukasz Muszyński, Filmweb.pl