Dożyłem ciekawej rewolucji. Media radośnie eksponują i operują materiałami ściśle tajnymi, a politycy przy użyciu służb - podobno specjalnych, bawią się w układanie prasowych szpigli, okładek, telewizyjnych setek i w zasadzie całej medialnej wydarzeniówki.

Co rok ta sama scena i te same pytania. - Wojtek, jesteś na urlopie. Musisz ciągle coś pisać? Co rok odpowiadam w ten sam sposób. - Tak, bo mój mózg nie potrafi leżakować. Więc piszę. Piszę, bo myślę, postrzegam, komentuję. Czy dziennikarz może wyłączyć mózg? Ba! Dziennikarz. Czy twórca może wysłać umysł na leżak?

Kiedyś, za głoszenie swoich poglądów, które w jakiś sposób krytykowały jedyną słuszną naukę Kościoła, można było spłonąć na stosie, zostać ukrzyżowanym lub nadzianym na pal. Ognisko, krzyż lub palik były wprost proporcjonalnie duże do pozycji społecznej bluźniercy. Dziś żyjemy w lepszych czasach. Za skrytykowanie Biblii można co najwyżej dostać szlaban na lans w TVP...

Do tej pory żyłem w kraju, gdzie jeden tylko polski radiowiec, nawoływał ze swojej anteny o datki. W ślady ojca rydzyka poszła szefowa Trójki, Magda Jehton, która pod hasłem walki z tandetą i byle czym, czyli hasłem byle jakim, w stylu ojca dyrektora wyciąga do słuchaczy ręce po forsę...

Król popu żyje i ma się dobrze! Bynajmniej nie jest to korespondencja własna ze szpitala psychiatrycznego, gdzie kilka miesięcy temu, znacząca część czytelników Media2.pl mnie posyłała, lecz obraz tego, czemu się przyglądam w mediach. Toczy się tam istny thriller...

Nawet, jeśli kamera Google zarejestruje człowieka sikającego w jakiejś bramie, co jest bardzo popularną rozrywką lokalnych patriotów z ulicy Wschodniej w moim mieście, to tak wygląda to miejsce i taki właśnie jego obraz powinien iść w świat. Zero cenzury!

Toczą się nudne i bezproduktywne dyskusje nad projektami zmian prawa prasowego. Debatuje się nad chorym w moim mniemaniu tworem, jakim jest obowiązek autoryzacji, czyli czymś, co niszczy prawdziwe dziennikarstwo. Po co?