Faktycznie od strony „radiowej” – czyli między użytkownikiem a NodeB (odpowiednik BTS- stacji bazowej – w GSM) łącze mogłoby teoretycznie przesyłać dane nawet z prędkościami do 7,2 Mbit/s (w dostępnej w Polsce technologii HSDPA). Jednak okazuje się, że na razie ograniczeniem jest sama konstrukcja sieci radiowej budowanej dla Play. Maksymalny transfer do NodeB – zwykle nie przekracza 2 Mbit/s – szczęście w nieszczęściu dla Play, że na razie sieć jest praktycznie pusta i często z jednej „stacji bazowej” korzysta niewiele osób (ostanie oficjalne dane sprzed paru miesięcy mówią, że ok. 30 procent klientów abonamentowych korzysta z sieci macierzystej Play). Oznacza to, że są miejsca, gdzie owe 2 Mbit/s dzielone są nawet na kilkanaście lub kilkadziesiąt osób. Rozwiązaniem jest budowanie tzw. szkieletu w oparciu o światłowody - coraz częściej operatorzy w taki sposób przyłączają stacje bazowe GSM i UMTS (3G).

Play mówiąc o łączu do 1 Mbit/s przynajmniej znacząco nie mija się z prawdą. Nasze testy – w Warszawie, Katowicach oraz Trójmieście pokazują, że da się „wydusić” nawet pełne 2 Mbit/s oraz ok. 200-300 Kbit/s upload (testy przy pomocy aplikacji dołączonej do zestawu sprzedażowego oraz Numion.com i speedtest.net

Nie nam oceniać, czy to dobra, czy zła taktyka sprzedażowa, ale przynajmniej nie mamy sytuacji, w której klienci kupują 7,2 Mbit/s, którego żaden z operatorów faktycznie nie jest w stanie zaoferować.

Dużym minusem Play jest na razie zasięg Internetu oraz fakt, że karty SIM logują się wyłącznie do sieci macierzystej. Niesprecyzowane jest także, co dzieje się po przekroczeniu limitu transferu wykupionego w ramach abonamentu.