Przez ostatnie dziesięć lat polski sektor publiczny zainwestował ponad 2 miliardy złotych w systemy teleinformatyczne sektora publicznego. Kolejne rządy informowały o wdrożeniach elektronicznych platform dla administracji, które miały usprawnić jej funkcjonowanie oraz obniżyć koszty świadczenia usług publicznych dla mieszkańców. Konsekwentnie wyposażano polskie szkoły w pracownie komputerowe, a w środowisku wiejskim instalowano publiczne punkty dostępu do Internetu. Na tzw. informatyzację, w przeliczeniu na mieszkańca, polskie państwo poniosło wydatki porównywalne z wysoko rozwiniętymi krajami Unii Europejskiej.

Jak pokazują wiarygodne rankingi europejskie inwestycje te nie przełożyły się na jakościowe zmiany modernizacyjne oraz cywilizacyjne, których należało oczekiwać dzięki ułatwieniu dostępu mieszkańców do Internetu oraz zapewnieniu teleinformatycznego wsparcia urzędom i instytucjom publicznym, tak rządowym, jak i samorządowym. W działaniach władz publicznych tkwi systemowy błąd, skutkujący niską skutecznością i efektywnością tych inwestycji. Uczestnicy konferencji przyjęli memoriał w sprawie koniecznych zmian w zarządzaniu rozwojem społeczeństwa informacyjnego w Polsce. Określono cztery dziedziny najważniejszych działań.

Pilna modyfikacja zapisów programów operacyjnych Narodowej Strategii Spójności, służąca zapewnieniu ich efektywności i zgodności z potrzebami Polaków na początku XXI wieku. Zmiany dotyczyć winny w szczególności Programów Operacyjnych: „Kapitał ludzki”, „Innowacyjna gospodarka” oraz Programu Rozwoju Polski Wschodniej i uwzględniać rekomendacje środowisk eksperckich oraz samorządowych, wskazywane w debatach lat 2009/2010. Niezbędne korekty dotyczą ukierunkowania wydatkowania środków - z jednej strony - na zapewnienie e-usług publicznych odpowiadających na zdiagnozowanie w badaniach społecznych zapotrzebowanie mieszkańców i przedsiębiorców, z drugiej zaś – na udostępnienie samorządom, w latach 2010-2015 narzędzi wysokiej jakości wsparcia eksperckiego i konsultacyjnego, niezbędnego do realizacji projektów innowacyjnych i ukierunkowanych w przyszłość.


Opracowanie i wdrożenie w latach 2011-2014 powszechnego programu edukacji cyfrowej dorosłych Polaków, pod hasłem POLSKI INTERNET RÓWNYCH SZANS. Niezbędne jest stworzenie centralnego ośrodka koordynacji i metodyki prowadzenia szkoleń oraz działań upowszechniających pośród dorosłych wiedzę o możliwościach skutecznych zastosowań teleinformatyki w pracy i życiu codziennym.

Stworzenie centralnego, operacyjnego i merytorycznego ośrodka zarządzania publicznymi inwestycjami w projekty teleinformatyczne oraz programami podnoszenia poziomu kompetencji cyfrowych Polaków. Ośrodek taki – wzorowany na doświadczeniach wiodących krajów UE - o charakterze agencji rządowej, kierowany przez pełnomocnika Premiera Rządu RP, byłby w istocie koordynatorem realizacji Strategii Rozwoju Społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013 oraz zapewniałby spójność działań na poziomie centralnym z programami regionalnymi.

Opracowanie i wdrożenie programu zmiany sposobu wykorzystanie rozwiązań teleinformatycznych w procesie kształcenia i wprowadzenie polskiej oświaty w świat XXI wieku. Program taki uwzględniać winien upowszechnienie korzystania i współtworzenia przez wszystkich nauczycieli publicznych zasobów Internetu, a także wykorzystanie komunikacji elektronicznej, jako podstawowego medium współczesnej edukacji szkolnej. Na poziomie centralnym konieczne jest stworzenie standardów technicznych i dydaktycznych oraz stymulowanie programowanego rynku dostawców usług edukacyjnych. Program powinien wprowadzić mechanizmy silnej współpracy rządu, samorządów wojewódzkich i organów prowadzących szkoły w celu konsolidacji usług dla szkół na poziomie regionalnym.